Loslaten is een van de moeilijkste lessen die we in ons leven moeten leren. De middelbare leeftijd kent een opeenstapeling van momenten van loslaten: je kinderen loslaten, je jeugd loslaten, je vruchtbaarheid loslaten, je (mannelijke) potentie loslaten, je uiterlijke schoonheid loslaten, je ouders loslaten etc. en dat is zwaar. Toch kan ook het loslaten een uitdaging vormen om uiteindelijk in je tweede levenshelft op een andere manier in het leven te staan en nieuwe krachten en inzichten te vinden.
Vasthouden biedt een schijnzekerheid. We maken ons er allemaal 'schuldig' aan...in onze relaties, aan onze kinderen, aan onze jeugd, aan onze schoonheid....maar vasthouden kost ook ongelooflijk veel energie en kan uiteindelijk tegen je gaan werken. Zodra we ouder worden kunnen we dat krampachtig vasthouden nog een tijdje volhouden, maar op een gegeven moment wordt de druk te groot en worden we gedwongen om los te laten.
Op het moment dat je de realiteit van het leven durft te accepteren en niet meer vecht tegen veranderingen, voel je natuurlijk rouw en verdriet, maar daarna komt er een soort open ruimte tevoorschijn waarin je weer nieuwe levenskracht kunt opbouwen. Het is belangrijk om bij alle negatieve veranderingen ook te kijken naar de positieve kanten die het verlies kan opleveren. Dat zal niet altijd lukken, maar krampachtig vasthouden aan wat is geweest brengt zeker geen positiviteit.
Een gezegde van Rabindranath Tagore illustreert prachtig de symboliek van het vasthouden en loslaten:
In ruil voor
haar diensten houdt
de aarde de boom vast.
De hemel vraagt niets
en laat hem vrij....
0 reacties:
Een reactie plaatsen